“อาจรู้ ขอถวายพระพร”

   “อาจรู้ได้อย่างไร?”

   “ขอถวายพระพร เมื่อก่อนมีอาจารย์เลของค์หนึ่ง ชื่อว่า พระติสสเถระ มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่หลายปี แต่ถึงมรณภาพไปแล้ว อาจารย์เลของค์นั้น ทำไมชื่อยังปรากฏอยู่?”

   “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า อาจารย์เลของค์นั้น ยังปรากฏอยู่ เป็นด้วยเลขที่ท่านบอกไว้”

   “ข้อนี้ก็ฉันนั้นแหละ มหาบพิตร คือผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นก็ได้ชื่อว่าเห็นพระพุธเจ้า เพราะธรรมเป็นของที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้”

   “สมควรแล้ว พระผู้เป็นเจ้า”

   “ข้าแต่พระนาคเสน พระผู้เป็นเจ้าได้เห็นธรรมแล้วหรือ?”

    “ขอถวายพระพร ธรรมะอันพระพุทธเจ้าทรงแนะนำสั่งสอนสาวก อันพระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้แล้ว พระสาวกควรปฏิบัติตามจนตลอดชีวิต”

   “แก้ถูกต้องดีแล้ว พระผู้เป็นเจ้า”

   เพราะเหตุไร...พระนาคเสนจึงไม่ตอบว่าอาตมภาพได้เห็นธรรมะแล้ว ?

   แก้ว่า....เพราะเหตุว่าพระเจ้ามิลินท์รู้แน่แล้วว่า พระเถระได้เห็นธรรมแล้ว แต่อยากจะฟังคำตอบอันวิจิตร จึงตรัสถามเพื่อผู้ที่ยังไม่รู้ พระเถระทราบพระอัธยาศัยของพระเจ้ามิลินท์แล้ว จึงได้ตอบอย่างนั้น