พระเจ้ามิลินท์ตรัสถามว่า ข้าแต่พระนาคเสน คำว่า
ผู้ใดทำบาปกรรมตั้ง ๑๐๐ ปี แต่ว่าเวลาตายได้สติ นึกถึงพระพุทธเจ้าเพียงครั้งเดียว ก็ได้ไปเกิดในสวรรค์ ดังนี้ ข้อนี้โยมไม่เชื่อ
อีกคำหนึ่งว่า ทำปาณาติบาตเพียงครั้งเดียว ก็ไปเกิดในนรกได้ ข้อนี้โยมก็ไม่เชื่อ
พระนาคเสนตอบว่า
ขอถวายพระพร ก้อนหินเล็ก ๆ ทิ่งลงไปในน้ำ จะลอยขึ้นบนน้ำได้ไหม ?
ไม่ได้ พระผู้เป็นเจ้า
ก้อนหินตั้ง ๑๐๐ เล่มเกวียน เขาขนลงบรรทุกเรือ เรือก็ลอยอยู่บนน้ำได้ไหม ?
ได้พระผู้เป็นเจ้า
ขอถวายพระพร บุญศลเปรียบเหมือนเรือ เพราะธรรมดาเรือของพวกพ่อค้า บุญกุศลเปรียบเหมือนเรือ เพราะธรรมดาเรือของพวกพ่อค้า มีภาระหนักหาประมาณมิได้ บรรทุกของหนักเกินไปก็จาลงในน้ำฉันใด
คนทำบาปทีละน้อยๆ จนบาปมากขึ้นก็จมลงไปในนรกได้ฉันนั้น เพราะฉนั้นผู้ที่วิดน้ำเรือให้เรือเบา ก็จะข้ามฟากไปถึงท่า คือพระนิพพานได้ฉันั้น ขอถวายพระพร
ถูกดีแท้ พระผู้เป็นเจ้า