กลับชาติมาเกิด ของหนูนา (ชาติใหม่) คือ รำพึง

    เขาเป็นไข้ตายเมื่ออายุ ๙ ขวบ อยากกลับมาเกิดกับพ่อแม่เก่า แต่เข้าไม่ได้ เพราะหมาดุ หมาเห่าใส่จนต้องหนีไปพักอยู่ศาลาข้างทาง

   คุณพ่อสุพีร์ คุณแม่คำพอง นึกชัยภูมิ อยู่ครองเรือนอย่างสามีภรรยา สร้างฐานะมั่นคง มีอาชีพหลักคือค้าขายซื้อมา-ขายไป นั้นก็คือวัว-ควาย ในครอบครัวของสามีภรรยาคู่นี้ มีลูกด้วยกัน ๕ คน ส่วนคนที่ ๒ เป็นชายชื่อว่า “ หนูนา ” เพราะไปเกิดที่ท้องนา ส่วนคนที่ ๕ สุดท้อง ชื่อ “สงวน สุพีรพงศ์ ” เป็นผู้เล่าเรื่องนี้นั้นเอง

   เด็กชายหนูนา เป็นไข้ตาย เมื่ออายุ ๙ ขวบ เมื่อตายแล้ว ( กายทิพย์ ) เขาดูร่างกายของเขานอนหมดลมหายใจ ถูกนำไป ฝังที่ป่าช้าใกล้วัด ( กายทิพย์ ) ก็มองดูอยู่ตลอดเวลาและเรียกให้คนที่มาช่วย หรือเข้าไปทักทาย ก็ไม่มีใครเห็นและไม่มีใครพูดด้วย ( ร่างทิพย์ ) เป็นอีกร่างหนึ่งที่ออกมาจากกายเนื้อ มีความรู้สึกสบาย เขาไม่เจ็บป่วยหรือมีความหิวความลำบากอะไรเลย รู้สึกว่าจะไปไหนมาไหน ก็คล่องแคล่วไปได้ไวทันใจนึก ไม่ต้องเดินคล้ายกับว่าลอยไป พอนึกก็ไปถึงทันที เขาตามคนที่นำร่างของเขาไปฝัง เขาก็ตามไปด้วย จะเรียกหรือพูดกับใคร ก็ไม่มีใครพูดกับเขาเลย เขารู้สึกมีความว้าแหว่ หงอยเหงามาก หลังจากเขาไปดูร่างถูกฝังดินแล้ว เขาก็ตามพ่อกลับมาที่บ้าน แต่พอมาถึงรั้วบ้าน ก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะมีสุนัข ( หมา ) เห่าและหอน ตลอดเวลา และคนในบ้านก็ออกมาไล่หมาด้วย จึงเข้าบ้านไม่ได้ อีกทั้งสัปเหร่อก็นำข้าวสารมาซัดไว้รอบบ้าน จึงต้องยืนร้องเรียกพ่อ - แม่อยู่นาน ก็ไม่มีใครตอบรับ เห็นพ่อเดินมาก็ไม่พูดด้วย จึงเกิดความเสียใจแล้วออกจากบ้านมาพักอยู่ที่ศาลาข้างทาง แล้วแม่คำพองออกจากบ้านก็เดินตามแม่ไปในที่ต่าง ๆ เวลาแม่กลับก็จะตามกลับไปที่บ้านด้วย ความรู้สึกว่าจะไปขอเกิดกัลแม่คำพอง ( แม่เก่า ) แต่ก็เข้าบ้านไม่ได้อีก เพราะหมาไล่เห่า ก็เลยต้องหนีออกมาคอยนอกบ้านอีก

   เมื่อคอยอยู่นานก็เกิดความท้อใจ พอดีนายโสภา ( พ่อใหม่ ) ไปรับจ้างเดินทางผ่านมาทางนั้น จึงเดินตามไปด้วย เมื่อไปถึงบ้านของพ่อใหม่ แล้วก็เกิดขึ้นไปบนบ้านได้สบาย พบนางพลอย ( แม่ไหม่ ) นอนหลับอยู่ก็ไปนั่งเอาหลังพิงท้องนางพลอยม่อยหลับไปเมื่อใดไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกครั้งก็เกิดใหม่แล้ว เมื่อคลอดออกมาจากท้องแม่พลอย ก็กลายมาเป็นลูกของพ่อโสภา แม่พลอย เสียแล้ว

   เมื่อเกิดมาแล้วเป็นเพศชาย เขาให้ชื่อว่า “ รำพึง ” เป็นลูกคนที่ ๓ ในครอบครัวนี้ พ่อแม่มีฐานะยากจน มีอาชีพรับจ้างใช้แรงงานทั่วไป พออายุได้ ๒ ขวบเศษ ก็เริ่มพูดได้และมีความจำได้ว่า ตายมาจากชาติที่แล้วจำได้หมด จึงพูดกับพ่อแม่ปัจจุบันว่า คิดถึงพ่อแม่ อยากจะไปเยี่ยมพ่อแม่อย่างมาก พ่อแม่ปัจจุบัน ก็ไม่เชื่อ คิดว่าเด็กพูดเพ้อเจ้อไปเท่านั้น จึงไม่ได้สนใจอะไรมาก ต่อมาเด็กพูดบ่อยเข้าว่าเขาไม่ได้ชื่อรำพึง เขาชื่อ หนูนา พ่อชื่อสุพีร์ แม่ชื่อคำพอง อยู่ที่จังหวัดชัยภูมิ เขาตายเพราะเป็นไข้ เมื่ออายุ ๙ ขวบ เขาอยากจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่พี่น้องคิดถึงมาก พ่อแม่ปัจจุบันเริ่มจะคิดได้บ้าง แต่ก็ยังไม่มีเวลาที่จะสอบถามให้เข้าใจ และให้ได้รายละเอียด แต่แล้วนายสุพีร์ซึ่งเป็นพ่อค้าหาซื้อวัว - ควาย ที่จะนำไปขายต่อ ได้ออกหาซื่อ วัว- ควายมาถึงบ้านตะโก อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา เป็นความบังเอิญ หรือด้วยความตั้งใจก็ไม่ทราบได้ ทำให้นายสุพีร์ เดินทางมาที่บ้านของ นายโสภา พ่อของรำพึง เมื่อนานสถพีร์ มาที่หน้าบ้าน เด็กชาย รำพึงได้มองเห็นพ่อเมื่อชาติก่อนของเขา ก็ได้วิ่งออกมา แล้วส่งเสียงเรียกว่า “ พ่อ , พ่อ” แล้ววิ่งเข้าไปกอดที่ขา แล้วพูดว่าหนูคิดถึงพ่อแม่มาก พ่อช่วยพาหนูไปหาแม่ด้วย นายสุพีร์ ตกใจนึกอะไรไม่ออก เด็กพูดว่า หนูคือ “ หนูนา” ลูกของพ่อนเด็กได้บอกชื่อถูกต้องหมด บอกจนถึงว่าตายแล้ว เห็นนำศพของเขาไปฝัง และจะขอกลับมาเกิดกับพ่อแม่ แต่เข้าบ้านไม่ได้ จึงมาเกิดกับพ่อแม่ใหม่ เมื่อคนทั้งหมดได้ฟังเรื่องราวของเด็กก็เริ่มมีความเชื่อ นายสุพีร์ รู้สึกสงสารเด็กชายรำพึงเป็นอย่างมาก จะขอรับตัวกลับมาบ้านด้วย แต่นายโสภายังไม่ยอมให้ไปด้วย บอกให้นายสุพีร์กลับไปก่อน อีก ๑ เดือน หลังจากเสร็จงานรับจ้างแล้วจะพาเด็กไปที่บ้านด้วยตนเอง

   เมื่อถึงวันที่นายโสภา และนางพลอย จะพาเด็กชาย รำพึง ไปที่บ้านกุดเวียน บ้านเดิมของ “ หนูนา ”

   พอเด็กชายรำพึง รู้ว่าจะได้กลับไปบ้านเก่าเมื่อชาติก่อนก็แสดงอาการดีใจ เป็นพิเศษกว่าทุกวัน และแล้วทั้งหมดก็เดินทางไปยังบ้านของนายสุพีร์ ซึ่งทั้งหมดไม่เคยไปเลยไม่รู้จักทาง ไม่รู้จักสถานที่ แต่เด็กชายรำพึง เป็นผู้นำทางไปจนถึงบ้านเก่าของเขา เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคยคล่องแคล่วราวกับว่าเคยอยู่มาก่อน จนรู้จักของในบ้านทั้งหมด

   เมื่อไปถึงบ้านเขาเรียก นางคำพอง ว่า แม่ อย่างสนิทปาก และเรียกพี่น้องอกชื่อได้ถูกต้องหมด นายสุพีร์ นางคำพอง มีความเชื่อแน่นอนว่า เด็กชายรำพึง คือ “ หนูนา” ลูกของเขากลับมาเกิดไหม่แน่นอนจากนั้น จึงมีคำตกลงกันว่าจะให้ “ รำพึง” มาอยู่ที่บ้านของนายสุพีร์บ้างถ้าคิดถึง การไปมาหาสู่จึงมีการติดต่อกันจนกระทั่ง “ รำพึง” เป็นหนุ่ม และเป็นทหารเกณฑ์ เมื่อออกจากทหารเกณฑ์แล้ว ก็ยังแวะเวียนมาอยู่บ่อย ๆ นายรำพึง อายุ ๒๒ ปี ขณะนั้นก็ได้พูดกับนายสงวนว่า ถ้าพี่ไม่ตายก็คงได้เรียนสูง ๆ เหมือนกับน้องเหมือนกัน นายสงวนก็เกิดสงสาร มีอะไรก็ให้ไปตามมีตามได้ และจากนั้น นายรำพึงก็ออกรับจ้างใช้แรงงาน และต่อมาเป็นไข้เสียชีวิต เมื่ออายุได้ประมาณ ๒๖ ปี ที่อำเภอบัวใหญ่

   ผู้ที่ให้รายละเอียด เล่าเรื่องนี้ ก็คือ นายสงวน สุพีรพงศ์ ผู้เป็นน้องของ “ หนูนา ” ที่ตายแล้ว กลับชาติมาเกิดเป็น “ รำพึง ” นั้นเอง และยืนยันว่าเรื่องที่เล่ามานี้ เป็นเรื่องจริงทั้งหมดที่ได้เกิดขึ้นมาแล้วกับครอบครัวของเขาเอง

    จากพระมหา ดร. สุเทพ อกิญฺจโน จังหวัดชลบุรี
เรียบเรียงโดย ส. ทับทิมเทศ